Wadi Rum Vallei van de maan
Emile Naus
Prachtige rotspartijen, rode zandvlaktes en traditionele bedoeïenen zijn de ingrediënten van het adembenemede Wadi Rum. Het is een van de indrukwekkendste woenstijngebieden ter wereld en de grootste wadi (vallei) van Jordanië. Tijdens een tocht door deze streek trekken lagunes, kleurrijke zandvlaktes, grillige rotspartijen en eeuwenoude valleien aan je ogen voorbij. De bergen zijn door erosie aangetast, waardoor de rotswanden van zandsteen en graniet allemaal weer andere vormen hebben aangenomen.
Door de droogte kan er bijna geen vegetatie groeien en het gebrek daaraan creëert een bijna surrealistisch landschap. De ‘Vallei van de Maan’, zoals Wadi Rum ook wel genoemd wordt, trok diverse filmmakers aan voor opnames en jaarlijks komen bezoekers vanuit de hele wereld het natuurwonder aanschouwen.
Wadi Rum is onderdeel van de Hisma woestijn in zuidelijk Jordanië en noordelijk Saoedi-Arabië. Het 720 m2 grote gebied bestaat voornamelijk uit zandsteen uit het Cambrium en Ordivicium, beiden perioden in het Paleozoïcum. Dit zandsteen rust op een granieten rotsbasis uit het pre-Cambrium. In de loop der eeuwen hebben deze rotselementen door erosie hun karakteristieke vorm gekregen, zodat er nu veel bijzonder gevormde en alleenstaande rotsen zijn. De afzetting is daar veelal alluviaal en ontstond uit water, zand, grind en zouten.
Historie
De huidige naam ‘Rum’ komt, zo is de heersende gedachte, van de historische naam Iram, dat voorkomt in lokale vroege inscripties van de Nabateeërs. Het betekent zoiets als ‘hoog’. Een van de vroegste vermeldingen van het gebied staat in het boek Exodus in het Oude Testament van de Bijbel, namelijk als het centrum van prins Arams emiraat.
Ook was Iram de naam van een van de zonen van de Bijbelse figuur Noach, wiens nageslacht zich in de Arabische regio verspreidde. Een ander bewijs voor de theorie komt uit geografische werken van Ptolemaeus, waar de streek Aramwa werd genoemd.
Archeologisch onderzoek heeft uitgewezen dat delen van Wadi Rum al vanaf de prehistorie bewoond worden en dat andere delen vrijwel zeker nooit als menselijke verblijfplaats gediend hebben. De bewoonde gebieden dienden als handelsplaatsen en
verblijfplaatsen. De extreme droogte in het gebied en het gebrek aan waterbronnen heeft ervoor gezorgd dat geen van de volken er voor een lange tijd heeft kunnen blijven. Dat gegeven geldt vandaag de dag nog steeds; dankzij dat gebrek aan menselijke invloeden gaat de natuur helemaal haar eigen gang. De plek op de UNESCO Werelderfgoedlijst zorgt ervoor dat Wadi Rum verzekerd is van bescherming en conservatie en dat de huidige staat intact kan blijven.
Natuur
Wadi Rum is gelegen in een oud rivierdal en staat meestal droog. In de natte periode kan het heel hard regenen, in buien die heel plotseling komen opzetten. Veel mensen gebruiken de stroomroutes als wandelpaden en zij kunnen overvallen worden door het watergeweld. In de lente zorgen deze regens voor groene zandhuivels en meer dan tweeduizend soorten wilde bloemen die tot leven komen; waaronder ook de zwarte iris, de Jordaanse nationale bloem. Bomen zijn zeldzaam. Er staan acacia’s, moerbeibomen en heesters. De flora van Wadi Rum was in 1999 onderwerp van een groot wetenschappelijk onderzoek naar de bijzondere ecologie en de soorten in de woestijn. Er leven niet veel diersoorten in de wadi, want net als mensen hebben zij veel water en voedsel nodig om te overleven. Je zult er dan ook beesten zien die relatief goed tegen een droog klimaat kunnen, zoals reptielen insecten en vogels.
Lees het volledige artikel over Wadi Rum in Ontdek Arabia 03.1, De hoogtepunten. Bestel Ontdek Arabia 03.1.
